Esperientziaren Deskribapena:

Izenburua jarri diot... Ia zerura nire Harleyn... Gustatuko litzaidake zuk izenburu hori jartzea... Mila esker.

Hezurrak

Entzun duzu inoiz beste mundu batekoa dirudien istoriorik? Izan ere, hortxe zegoen gertaera hau gertatu zenean (beste mundu batekoa!). Orain mundu espirituala deitzen dudan leku batera joan nintzen. 1998ko urtarrila zen. Harleyn nindoan eta kamioi batek harrapatu ninduen. Erreskate-hegaldi batean eraman ninduten San Diegoko ospitalera. Medikuek diote hiru aldiz suspertu behar izan nuela bidean. Berrogeita hamasei hezur hautsi, birika kolapsatu eta traumatismo kraneoentzefaliko itxi bat izan nituen; masailezurra hautsi, hortzak galdu eta mingaina mindu nuen, eta neure odolean ito nintzen. Koman egon nintzen ia hiru hilabetez.

Horrela azaltzen dut koma, horrela izan zelako. Ez nintzen egun batean esnatu lotan egon banintz bezala. Aste batzuk konorterik gabe eman ondoren, hara eta hona hasi nintzen. Horrek luze iraun zuen, medikuek koman eduki baininduten. Irakurtzear dagoena gertatu zen bezalakoa da, gogoratzen dudanez. Eta oso ondo gogoratzen dut. Ez dut ezer gehituko historia hobetzeko, ezta nire esperientzia beste batzuenarekin bat etortzeko ere. Ez nuen argi distiratsurik, tunelik edo musika ederrik ikusi, ez hodeirik, ez distirarik, ez urrerik. Baina, noski, agian ez nindoan norabide horretan! Oso ospitale handia bada ere, bizitegi-auzo baten atzealdean ezkutatuta dago. Hara joaten bazara bakarrik pasatzen zara. Ospitalea auzotik irten gabeko kalezuloa bezalakoa da. Ziur nago ez nintzela inoiz ospitalean egon, ezta harengandik hurbil ere, esperientzia honen aurretik. Konorterik gabe nengoen erreskate-hegazkinean ekarri nindutenean. Gainera, heliportuaren lurreratze-plataforma sabaian dago, eta handik traumatologia-gunera sartzen da. Hori guztia oso faktore garrantzitsua da nire historian.

Nire 734 gela ospitaleko sarrera nagusian zegoen, zazpigarren solairuan. Leihoak sarrera nagusira ematen zuen, hormigoizko patio batera, aire zabaletik babesteko moduko sabai batez estalia. Sabaiak ikusmena galarazten zuen nire leihotik sarrerarantz. Nire gorputza ezin zen haraino iritsi. Esnatzen zela zirudien bakoitzean, beste lesio baten berri izaten nuen. Orduan, "aurreko patiora" itzultzen zen. Barruan lagun zauritu bat banu bezala nengoen han. Zain zegoen ea bizirik irauten zuen ala ez. Baina banekien lagun hori ni nintzela. Beste mutil bat zegoen han nirekin. Baina biok aldenduta geunden. Une horretan, bera egoera berean zegoela pentsatu nuen (nolabait esateko) eta ez nion arreta handirik eskaini. Han egon nintzen gutxienez hiru egunez. Gauez, soropilaren beste aldeko korridore txiki batean geratzen nintzen, sarrera nagusiaren eskuinaldean. Ez dakit nora joaten zen beste tipoa gauean. Baina beti egoten zen patioan egunez. Sarritan leihora irteten nintzen eta nire gorputza txikituta ikusten nuen ohean botata. Pelikula bat ikustea bezala zen. Ez nuen ikusten nire gorputza leihora hurbiltzen. Begiak baino ez ziren hurbiltzen eta fokatzen.

Patiora itzultzean, nire bizitza errepasatzen nuen. Urteetan zehar izandako beste esperientzia batzuk zituen gogoan, eta askoz gazteago hil ziren lagunak. 40 urte nituen eta nire aita 32 urterekin hil zen. 8 urte zituen hil zenean. Gogoan dut haiek baino askoz bizitza luzeagoa izan nuela pentsatu izana. Gogoan dut, halaber, ez neuzkala sei seme-alaba eta nire esku zegoen emazte bat. Garai hartan, duela gutxi dibortziatu nintzen eta 7 urteko alaba bat nuen. Nire emazte ohiak oso ondo irabazten zuen, eta benetan ez ninduten behar ekonomikoki. Bizi edo hil nahi zuen erabakitzen ari nintzen. Izan ere, arrazoi ezezagunen batengatik, aukera bat zuela zirudien.

Hirugarren egunean, patioko beste tipoa aurrez aurre egon zen nirekin. Begietara begiratu eta esan zidan: -Bueno, George, zer egin behar duzu? Orduan konturatu nintzen tipo hori Jainkoa zela, edo bere saileko norbait. Agian nire aitak, baina ez zuen ikusi ditudan argazki apurren antzik. Ia joan nintzen, baina nire alaba (maite dudana) utzi eta bere aita asko maite duela pentsatzeak geldiarazi egin ninduen. Ez nuen nahi aita gabe haztea. Ez nik zerbait esateko banuen. Eta badirudi zerbait esan behar izan nuela. Tipo honengatik ere jakin nuen sendatuko nintzela. Ez zuen ezer esan (Bueno, George, zer egingo duzu?) Baina nolabait bazekien hobera egingo zuela. Banekien denbora asko hartuko nuela.

Buruko telepatiaz edo horrelako zerbaitez ari gara. Beraz, geratu nahi nuela esan nion. Gehiegi edaten nuela ere esan nion, eta ez nuela bizimodu horretara itzuli nahi. Ez zidan inoiz erantzun. Hori izan zen tipo hau ikusiko nuen azken aldia. Baina susmoa dut egunen batean berriro ikusiko dudala. Indar handiz itzuli nintzen nire gorputzera. Nire gorputza ebakuntza-mahaian zegoen, eta beste kirurgia bat egiten zioten. Erabat esnatu nintzenean. Zerbait esan dut. Orduan medikua entzun nuen esaten. Ezin duzu ezer sentitu. Orduan esan nien nire eskuineko hankan ari zirela lanean, nire bizkarrezurretik gertu, oso barruan. Gela isilik geratu zen. Orduan anestesista eta ni bakarrik gogoratzen ditut. Berriro bultza nazala erregutzen ari nintzaion. Denbora luzea zirudienaren ondoren, egin zuen.

Nire lagun Richard bisitan etorri zen gau batean, eta ni esnatzen hasia nintzen. Richardek esan zuen erretzera aterako zela. Nik ere erretzen nuen istripua baino lehen. Beraz, esan nion: "Eraman nazazu zurekin". Mendeak ziren erretzen ez nuela. Ohetik irten nahi nuen. Banekien norbaitek lagunduko bazidan, hori Richard izango zela. Bera eta Spivey bisitan etortzen ziren, eta erretzen bazuen, asko aterako zen. Richardek aulki gurpildun bat hartu, altxatu, eseri eta joan egin ginen. Igogailutik jaitsi eta ate nagusitik atera ginen. Zuzen jarraitu genuen 9 edo 12 metro, gero makurtu eta aulkiaren balazta blokeatu nuen. Masailezurra hautsita zeukan eta hortzak alanbreekin. Baina zigarretaz gozatzen ari nintzelako itxurak egiten saiatu nintzen itzuli ahal izateko. Erretzen amaitu genuenean eta berriro sartzeko ordua zenean, Richardek buelta eman zidan ate nagusiari eta patioari buelta emateko. Elkartzen nintzen lekua ikusita, eta beste tipoa zegoen lekua ikusita, baita gauez joaten nintzen kanpoko korridorea ere, esan nuen: "Puta semea! Hori benetakoa izan zen !». Orduantxe konturatu nintzen nire oroitzapenak ez zirela amets bat. Richardi kontatu nion istorio guztia. Handik gutxira, Richardek esan zuen: "Hezurrak deitzen hasi beharko dugu". Spiveyk esan zuen: "Ez zenuen zertan kezkatu. Zintzoak bakarrik hiltzen dira gazte». Eta berreskuratu behar ninduela jakin nuen. Banekien denbora asko beharko nuela.

Bukatzeko, esango dizuet bi urte eta erdi eman ditudala ezer edan gabe. Orain zaldunak bezala edaten dut. Esan nahi dut Buds six-pack bat dudala orain dela hilabete erosi nuen hozkailuan. Botila bat edo bi geratzen zaizkio oraindik. Nire alaba Krysten zoragarri dago eta bere aitarekin bizi da denboraren erdian. 43 ebakuntza kirurgiko egin ditut azken 37 hilabeteetan. Berriena duela sei aste izan zen. Oraindik gorputzeko atal guztiak gordetzen ditut, ordezkatu ninduten hortz batzuk izan ezik. Badakit denbora luze horren zati bat besterik ez dela. Krystenek hamar urte ditu eta egunen batean ezkontzara eramateko irrikitan nago. Eta kantuak dioen bezala, mina gal nezakeen. Baina Bonesen "DANTZA" galduko nuen.

Aurrekariei buruzko informazioa:

Generoa: Maskulinoa