دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد ایالات متحده پس از اجرای یک عملیات نظامی گسترده و سریع در ونزوئلا و بازداشت نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور این کشور، قصد دارد ادارهٔ ونزوئلا را در دست بگیرد.
آقای ترامپ در کنفرانس خبری در فلوریدا گفت: «ما کشور را اداره خواهیم کرد تا زمانی که بتوانیم یک گذار امن، مناسب و سنجیده انجام دهیم. نمی‌توانیم این خطر را بپذیریم که فرد دیگری که منافع مردم ونزوئلا را در نظر ندارد، کنترل کشور را به دست بگیرد.»
او جزئیات بیشتری بیان نکرد اما افزود: «ما قرار است آن را با یک گروه اداره کنیم».

ترامپ از ماه سپتامبر به‌طور پیوسته فشار بر ونزوئلا را افزایش داده بود. او مادورو را متهم کرد که «زندان‌ها و تیمارستان‌ها را خالی می‌کند» و ساکنان آن‌ها را وادار به مهاجرت به ایالات متحده می‌سازد. ترامپ همچنین به این بهانه که مادورو اجازه می‌دهد مواد مخدر در مقیاسی گسترده به آمریکا قاچاق شود، جایزه‌ای ۵۰ میلیون دلاری برای دستگیری او تعیین کرد.
اکنون او بار دیگر ادعای ۲۰۰ سالهٔ آمریکا مبنی بر حق تعیین سرنوشت آمریکای لاتین را زنده می‌کند. در آن زمان، جیمز مونرو، رئیس‌جمهور آمریکا، دکترین مشهور به نام خود را صورت‌بندی کرد که بر اساس آن، کشورهای اروپایی باید از دخالت در امور «دنیای جدید» خودداری کنند. هری ترومن، رئیس‌جمهور بعدی، در سال ۱۹۴۷ این دکترین را با این اصل تکمیل کرد که آمریکا می‌خواهد از همهٔ ملت‌هایی که آزادی‌شان «به‌وسیلهٔ اقلیت‌های مسلح یا فشار خارجی» تهدید می‌شود، حمایت کند.

در روز سیزدهم دی ماه برابر با ۳ ماه ژانویه دکتر گلمراد مرادی پژوهشگر، عضو کانون نویسندگان ایران درتبعید، جامعه شناس، مترجم و استاد دانشگاه پس از چند ماه بیماری سخت در بیمارستانی در شهر هایدلبرگ آلمان درگذشت وهمشهریان و دوستان خود را در اندوه فروبرد.
کتاب‌های دکتر گلمراد عبارتند از جنبش‌های خلق کرد از یورش عرب تا جمهوری اسلامی ، نگاهی گذرا به تاریخ و فلسفه یارسان "اهل حق "، سندی تاریخی در رابطه با کودتای ۲۸ مرداد و ترجمه محاکمه گالیله ، تاریخچه و روایات عید نوروز به زبان فارسی و آلمانی، تجربه جنبش مهاباد به زبان فارسی و آلمانی .

کومەلەی زحمتکشان کوردستان ضمن محکوم‌کردن قاطع سرکوب و دستگیری‌های گسترده، با تمام قوا از این خیزش و اهداف انسانی آن دفاع کردە و یاد جانباختگانش را گرامی میدارد و بر حق مشروع مردم برای دفاع از خود، جان و کرامت انسانی‌شان تأکید می‌کنیم. این دفاع باید آگاهانه، سازمان‌یافته و در خدمت منافع جمعی مردم باشد و اجازه ندهد که مبارزه عادلانه مردم، ابزار بازی‌های فرصت‌طلبانه و ارتجاعی شود. هیچ بخشی از حاکمیت و هیچ بخشی از پسماندەهای دیکتاتوری پیشین نمیتوانند ادعای رهبری و سازماندهی این اعتراضات را داشتە باشند.

ما، جمعی از وکلای دادگستری، با ابراز همبستگی با مردم معترض ایران و با احترام به کنش‌های مدنی مسئولانه‌ی همکاران‌مان -از جمله استعفای اعتراضی و دسته‌جمعی از کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد- بر خود فرض می‌دانیم که نسبت به سرکوب عریان شهروندان و نقض گسترده حقوق بنیادین آنان، موضعی روشن و مسئولانه اتخاذ کنیم.
ما تاکید می‌کنیم که در شرایط سرکوب عریان، ایفای مسئولیت اخلاقی، مدنی و حرفه‌ای وکلا می‌تواند اَشکال متفاوت و متناسب با شرایط هر فرد داشته باشد؛ از جمله خودداری از مشروعیت‌بخشی به خشونت، پایبندی به وجدان حرفه‌ای، ثبت و مستندسازی وقایع، و استفاده از ظرفیت‌های حقوقی در سطوح مختلف داخلی و بین‌المللی.

سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران عمیقا بر این باور است که حق تعیین سرنوشت ملل قابل مذاکره و مصالحه نیست. این مردم ونزوئلا هستند که تنها مرجع تصمیم‌گیری درباره حکومت خود، چگونگی استفاده از منابع طبیعی خود و تنها صاحبان ثروت‌ها ملی ونزوئلا هستند.
ما ضمن محکوم کردن حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور این کشور و همسرش؛ با مردم ونزوئلا اعلام همبستگی کرده و از مبارزه آنها برای حفظ استقلال و آزادی و دمکراسی و برابری پشتیبانی می‌کنیم.

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) بر این باور است که نخستین و فوری‌ترین گام برای عبور از بحران کنونی و خنثی‌سازی هرگونه تهدید و مداخلۀ خارجی، همبستگی واقعی با مردم، به‌رسمیت شناختن حق اعتراض و تجمع شهروندان و خارج کردن نیروهای سرکوب از خیابان‌ها و آزادی تمامی دستگیرشدگان است. ایران و ایرانیان با مبارزات پیگیر، خشونت‌پرهیز و مطالبه‌محور خویش، در دست‌یابی به جمهوری برگرفته از اقتدار خود و مبتنی بر آزادی، برابری، دموکراسی، عدالت اجتماعی و حقوق جهان‌شمول بشر پیروز خواهند شد.

این جنبش های انقلابی که روز به روز گسترده تر می شوند، اکنون بدان نیاز دارند تا از درون خود با اتکا به رهبران طبیعی و ارگانیک و با تجربه در جنبش های اجتماعی، ستاد سیاسی رهبری انقلاب را سازمان دهند تا بتوانند انفجار خشم توده ای را به انقلابی مترقی و پایدار هدایت کنند و از شکست آن و سقوط در پرتگاه ضدانقلابی خشن تر جلوگیری به عمل آورند. تجربه انقلاب بهمن نشان داد که هر تحول انقلابی خود به خود به یک انقلاب پیروز در راستای منافع مردم منجر نمی شود و در صورت شکست می تواند سازمانده خشن ترین نوع فاشیسم هم باشد. همچون فاشیسمی که چهل و هفت سال مردم ایران را در چنگال های خونین خود گرفتار آورده و فقر و فلاکت را بر آنها تحمیل کرده است.

آَرشیو اخبار امروز >>

در شرایطی که جامعه ایران بار دیگر نشانه ‌های زنده بودن را بروز داده، و از اعتصاب‌ های کارگری تا اعتراضات خیابانی علیه فقر، تبعیض و بی ‌آیندگی چندین روز است تداوم دارد، دامن زدن به هرگونه فضای تشنج و جنگ، دقیقاً در خدمت خفه کردن این جنبش‌ قرار می گیرد. گفتمان جنگی، خیابان ها را از معترضان خالی می‌کند و تشکل ها را می‌شکند. زیر فشار تهدید و ترس همبستگی آسیب می بیند. چیزی که حکومت به ‌تنهایی دیگر قادر به انجامش نیست، جنگ و فضای جنگی می‌ تواند برایش فراهم کند.

در فضای سیاسی عمومی کشور که خواست سرنگونی رژیم خواستی همگانی و مستعدترین ماده احتراقی برای هر جرقه ایست، چنین پیشامدی طبیعی و مفهوم است، اما اگر سرنگونی نه با کودتا یا حمله نظامی آمریکا و اسرائیل یا عملیات تروریستی مجاهدین خلق بلکه به دست توده های آگاه و سازمانیافته باید اتفاق بیافتد، قاعده ی کار، فراهم ساختن شرائط توده ای شدن مبارزه سازمانیافته برای سرنگونی است و نه پریدن از روی چنین شرائطی. درس بزرگ جنبش های دی ۹۶ ، آبان ۹۸ و جنبش “ژینا” همین است.

جمهوری اسلامی، در کلیت خود، توان و اراده اصلاح ساختاری را ندارد. هر عقب‌ نشینی محدود، تاکتیکی برای خرید زمان است. این نظام اصلاح‌ناپذیر است. تداوم آن، به معنای تعمیق فلاکت اقتصادی و افزایش هزینه‌های اجتماعی و انسانی است. از این‌رو، راه برون‌ رفت از وضعیت کنونی، نه در اصلاح جمهوری اسلامی، بلکه در پایان دادن به آن نهفته است. نجات جامعه از سرکوب و بی‌عدالتی، فساد ساختاری و فقر فراگیر، مستلزم گذار از نظمی است که خود، مانع اصلی تداوم زندگی است. این گذار، تنها زمانی می‌تواند به آزادی، برابری و عدالت اجتماعی بینجامد که مردم به دست خود و برای خود بتوانند آگاهانه نظم نوینی را پی ریزند.

مسئولیت اندیشه ‌ورزی مستقل. در جهانی که بازنشر یک دروغ تنها یک کلیک فاصله دارد، سکوت در برابر خبر نادرست بی‌طرفی نیست، مشارکت در فرسایش حقیقت است. در دورانی که احساسات جای استدلال را گرفته‌اند، وفاداری به عقل نقاد شکلی از شجاعت مدنی است. هر انسانی که پیش از باور درنگ کند، پیش از داوری بیندیشد و پیش از تکرار، حقیقت را بجوید، نه تنها از خویشتن بلکه از بنیان جامعه دفاع کرده است.

فاشیزم پهلوی همان جریان غیر خودی است که به دست رژیم فربه می شود تا پراکندگی و تفرقه افکنی هایش را گسترش دهد. اینجا است که باید هشیار بود و در دامن فریب این دسته بندیها قرار نگرفت. این اصلا بدین معنا نیست که در مقابل دست اندازی های فاشیزم نو پا بیکار نشست، بلکه بدین معنا است با این تحرکات و اقدامات برخوردی حاشیه ای داشت و نوک پیکار را همچنان بسوی نظام تئوکرات نشانه گرفت.

اگر نیروهای چپ و دموکراتیک ایرانی نتوانند در شرایط حساس و سرنوشت ساز کنونی بر اختلافات درونی خود، که اغلب فاقد هرگونه اساس اصولی و مهمی هستند و فقط ناشی از خودمحوری ها و خود بزرگ بینی های کودکانه هستند، پیروز شود و با حفظ اصول سازمانی خود به تشکیل یک 'جبهه مشترک' تن دهد، نه تنها با اتکا به بهانه ها و توجیهات غیر اصولی از انجام وظایف انقلابی و تاریخی خود سرباز زده است، بلکه دو دستی عرصه سباسی کشور را به نیروهای مرتحع، وابسته و غیر دموکراتیک موجود تقدیم کرده و سرانجام جز شکست جبران ناپذیر دستاورد دیگری نخواهد داشت.

آنچه در این روز ها می گذرد، مرا دو باره به یاد آن شعار انداخت، و دیدم که برای مقالهٔ حاضر عنوانی که بتواند به روشنی و وضوح و اختصار، آنچه در این روز ها می گذارد را خلاصه کند بهتر از این شعار نمی توانم پیدا کنم.
خیزش «زن، زندگی، آزادی»، هرچند که هنوز به ارتفاع انقلاب نرسیده است، دیری است که به سطح جنبش ارتقا یافته است و نام خود را به عنوان یک جنبشِ تثبیت شده و قوام یافته و شکل گرفته، در چشم انداز نهایی انقلابِ در راه رقم زده است، و به هر بهانه‌یی استحکام و تداوم خود را اعلام می کند.

مفهوم « انسداد اقتدارگرایانه‌گذار» وضعیت خنثی یا مبهمی را توصیف نمی‌کند. این مفهوم به‌صراحت می‌گوید مشکل کجاست: گذار ممکن است، اما ممنوع و مسدود شده است. جامعه آماده است و از نظر ارزشی و اجتماعی به نقطه‌ای رسیده که خواستار گذار می‌باشد، اما این گذار نه به دلیلی ناتوانی یا سردرگمی جامعه بلکه توسط حکومت بصورت فعال و آگاهانه مسدود شده است. به عبارتی دیگر، بن‌بست سیاسی نه حاصل ناتوانی مردم و نه نتیجه پیچیدگی‌های تاریخی؛ بلکه پیامد مستقیم تصمیم سیاسی برای حفظ قدرت به هر قیمت است.

شب دیگر نیز چنین ماجرایی از تعقیب و گریز ادامه داشت. اما باز‌هم موفق نشدند. چون به سوی کوچه‌ی تاریک مجاور گریختم. دری باز بود که در پشت آن مخفی شدم. اما شب سوم سر‌آخر با کارگردانی استواری به نام عین‌الله قنبری به من دست یافتند و مرا به داخل اتومبیل شهربانی کشانیدند تا وسط دو تن از مأموران نه چندان معذور حکومت بنشینم. هر دو ‌مأمور با آرنج‌های خویش خیلی محکم به قفسه‌ی سینه‌ام می‌کوبیدند. سپس حدود ده کیلومتر از جاده‌ی غربی شهر را طی کردند و مرا نیمه جان در حاشیه‌ی خاکی آن رها نمودند. شرطشان این بود که فردا صبح در شهربانی نزد همان سرهنگ توانا بروم.

در پهنه ی جهانی جنگ‌های خانمان برانداز در اوکراین و غزه با وجود به اصطلاح آتش بس هنوز در جریان است. به آن‌ها باید از جنگهای داخلی ناشی از دخالت بیگانگان در سودان و جای جای دنیا اضافه نمود.. خبرهای روزانه دهشتناک از وضعیت فعلی جهان انسان ها را آشفته و سیستم عصبی آن‌ها را دچار اختلال کرده است. چشم انداز ها را کدر و پیش‌بینی ها را مشکل ساخته است. شفافیت که در کار نباشد، ترس بر جسم وجان غلبه می کند. ترس اعتماد به نفس را کم کرده و گاه جنبش و حرکت را دچار اختلال می کند.

آَرشیو سياسی >>

این گفت‌وگو می‌کوشد اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ را از منظر اقتصاد سیاسی بررسی کند؛ با تمرکز بر سازوکارهایی که به بازتولید تورم مزمن، انتقال هزینه بحران به فرودستان، و انسداد مسیرهای اصلاح اقتصادی انجامیده‌اند. بحث، به پیوند میان ساختار بودجه‌ای دولت، منطق توزیع رانت، جایگاه نیروی کار، و نقش تاریخی بازار در شرایط بحرانی می‌پردازد. همچنین تلاش می‌شود تفاوت‌ها و تداوم‌ها میان این اعتراضات و موج‌های پیشین، از دی‌ماه ۱۳۹۶ تا امروز، در چارچوبی تحلیلی و مبتنی بر شواهد بررسی شود

درباره اهمیت وزمینه های اعتراضات و اعتصابات کنونی بازار و دانشگاهها و... ، موانع گسترش وموفقیت این خیزش، مطالبات اجتماعی و فرصت ها و رویکردها در این رابطه و سیاست و رویکرد حکومت اسلامی، اپوزیسیون دست راستی و شاه پرستان، و سیاست نیروی چپ و ترقیخواه

برای نخستین بار در مستندی به نام «ترانه»، ساخته پگاه آهنگرانی، خانم علیدوستی از تصمیمش برای پیوستن به جنبش اعتراضی پس از کشته شدن مهسا امینی، حرف می‌زند؛ از روز بازداشت در خانه و مقابل دختر کوچکش می‌‌گوید و در مورد از بین رفتن پوستش بر اثر یک بیماری خودایمنی صحبت ‌می‌کند.

آَرشیو مصاحبه >>

بازیگران اصلیِ منازعات جهانی — که در این میان تنها چین را شاید بتوان استثنا دانست — از حیث سازمان اجتماعی و خصلت نظام‌هایشان اختلافات عمیقی با یکدیگر ندارند. آن‌ها بازیگران کاملاً شکل‌گرفته یا در حال شکل‌گیریِ عصری با ساختارهای امپریالیستی‌اند. آرایش جهانیِ زمانهٔ ما نه شبیه دوران جنگ سرد است و نه همانند وضعیت پیرامون سال ۱۹۳۹. اگر اساساً بتوان به قیاس تاریخی‌ای متوسل شد، آنگاه باید به حوالی ۱۹۱۴ رجوع کرد. نبردهای امروز ما بیش از آن‌که خصلتی نظام‌مند داشته باشند، خصلتی رقابتی دارند؛ امری که خود را در روابط و ائتلاف‌ها نیز نشان می‌دهد، چراکه در شرایط رقابت صرف، این پیوندها بسیار آسان‌تر قابل جایگزینی و در نتیجه کم‌ثبات‌ترند.

حزب چپ ایران تجاوز آشکار به ونزوئلا را محکوم می کند. این اقدام لگدمال‌ کردن عامدانهٔ حقوق بین‌الملل و نقطه عطفی خطرناک در فروپاشی نظم حقوقی جهان است. ما تأکید می ‌کنیم که هیچ قدرتی حق ندارد خود را قاضی، دادستان و مجری سرنوشت ملت‌ها بداند. دفاع از آزادی، دموکراسی و حقوق بشر از مسیر کودتا و مداخله نظامی نمی‌گذرد. حزب چپ ایران از همهٔ نیروهای مترقی، نهادهای دموکراتیک، جنبش ‌های صلح‌ طلب و وجدان‌ های بیدار جهان می‌ خواهد در برابر عادی ‌سازی این منطق خطرناک بایستند و ضمن محکوم کردن صریح این راهزنی، از حق تعیین سرنوشت ملت‌ ها و نظمی عادلانه و مبتنی بر قانون دفاع کنند.

چیزی که در طول تحقیق میدانی ما برای این پروژه قابل توجه بود، نحوه استفاده از فناوری هوش مصنوعی میباشد که واقعاً استفاده از الگوهای استعماری قدیمی‌تر قدرت را منعکس و بازمی‌گرداند. از بسیاری جهات حتی آن الگوهای قدیمی تر را نیزتقویت میکند. برای شروع، همه این کارها به مکان‌های مختلفی در جهان جنوبی مانند شرق آفریقا، آمریکای لاتین، فیلیپین، هند، پاکستان و غیره سپرده شدند. آنچه که ما دیدیم این بود که گروهی از مدیران اجرایی سفیدپوست با حقوق های بسیار بالا در دفاتر سانفرانسیسکو یا جاهای دیگر، اینگونه کارها را به مراکزی که عمدتاً شامل کارگران قهوه‌ای و سیاه‌پوست هستند، می سپارند.

آَرشیو بين الملل >>

نترس! لوتون نمی دم! هرچی هم که نباشه، تو، پسرم هستی و اونهم دومادم. ديدم که خواهرت هم، تازگی ها، نماز خون شده و حرف های بودار می زنه! پس، من، مار توی آستينم پرورش می داده ام و خودم خبر نداشته ام! بسيار خوب! اين حرفی که می خواهم الان به تو بگويم، به خواهرت و شوهرش هم گفته ام! از اين لحظه به بعد، چشم و گوش من، چشم و گوش دولت است. هر چيزی که از شما ببينم و يا بشنوم که مخالف مصالح مملکت باشد، خودم شخصن، دستتان را می گيرم و می گذارم توی دستشان. تمام!).

میزبان لیوان آب را تا ته سر می کشد و از سیراب شدن خود به وجه می آید و می گوید: هیچ چیزی نمی تواند جای آب را بگیرد حتی یک شراب پنجاه ساله... با نوعی شیطنت که در صدایش مشهود است، ادامه می دهد: اما هر یک از اینها در جای خودش به زندگی طراوت می بخشند و نباید با این وجود هیچوقت از شراب پنجاه ساله غافل شد. جمله اش را با خنده ای ملایم پایان می برد و از پرستار جوان درخواست میکند که گیلاس های شراب را مجددا پر کند قبل از اینکه شب به پایان رسد.

در هنگامه ی بیم وُ امید
از کوچه های زخمی
زمزمه های باران
می بارید
چون سُنبل وُ عطر
سنگفرشهایِ کوچه

بعد از دو سال دوری از وطن، مادر آرام‌آرام به تدارکِ سفر به ایران پرداخت؛ به کرمان. ده روز پس از آن شبی که پدر قول داده بود همه‌چیز را سامان بدهد، صبحِ زودِ یک روزِ یکشنبه، در نوری که هنوز شب را کاملاً رها نکرده بود، با ماشینی کرایه‌ای راهیِ فرودگاه پاریس شدیم. پدر، با مهری بی‌صدا و صبوری‌ای که انگار پایانی نداشت، من و مادر را در جابه‌جایی چمدان‌ها همراهی کرد و تا آستانه‌ی سالنِ پرواز کنارمان ماند.

سومری، مصری باستان یا عبری؟ پاسخ دادن به این سؤال دشوار است، زیرا بدون مدارک نوشتاری، اطلاعات کمی دربارهٔ منشأ زبان‌ها داریم. دانش گردآوری‌شده می‌تواند به‌سرعت از بین برود؛ مثلاً به‌خاطر رسانه‌های ذخیره‌سازی منسوخ‌شده که امروزه کسی از آن‌ها استفاده نمی‌کند. اطلاعات روی فلاپی‌دیسک یا دیسکت، در صورت نبود دستگاه‌های خواننده، غیرقابل دسترسی باقی می‌ماند. افزون بر این، زبان و نوشتار دائماً در حال تغییرند؛ بنابراین حتی اطلاعات یک کتاب—که دست‌کم می‌توان آن را باز کرد—ممکن است غیرقابل فهم شود. تقریباً غیرممکن است که به اطلاعاتی دست یافت که هرگز جایی ثبت نشده و برای آیندگان محفوظ نمانده‌اند.

نباید سینما را ایدئالیزه کرد. ساخت یک فیلم سال‌ها طول می‌کشد. تأثیرش کندتر است، اما تاریخی‌تر. امروز هر فردی رسانهٔ خودش را دارد تا بی‌درنگ خود را بیان کند. سینما فقط بخشی از این مقاومت است ــ اما بخشی که باقی می‌ماند. من این تقدیر را به‌طور کلی به‌حساب سینمای ایران می‌گذارم. و برای خودم، بیش از هر چیز انگیزه‌ای است برای فکر کردن به اینکه فیلم بعدی‌ام دربارهٔ چه خواهد بود.
من آنجا بزرگ شده‌ام. کارم، زندگی‌ام، زبانم آنجا ریشه دارد. حتی اگر مثل حالا مدت طولانی‌ای را در خارج از کشور بگذرانم تا فیلمم را معرفی کنم، نمی‌توانم در تبعید به‌طور پایدار سازگار شوم. هر کاری بهایی دارد و من پیامدهایش را می‌پذیرم.

از نقش این دو گوزن اصلی تابلوی زندگی، در مجموع چهار پا به نمایش در‌می‌آید. به عبارتی دیگر، پاهای گوزن دیگر در فضایی از رنگ‌آمیزی تابلو محو می‌گردد. سوای از این، گوزن جلویی تابلو ماده است؛ چون شاخ ندارد. با همین نشانه‌گذاری هنری است که بیژن جزنی دانسته و آگاهانه گوزن ماده را بر گوزن نر رجحان می‌بخشد. سه بچه گوزن هم در زیر پاهای همین گوزن ماده نقاشی شده‌اند که انگار بخواهند از مادرشان شیر بخورند. بیژن جزنی خواسته است با ثبت زندگی جمعی گوزن‌ها، زیست گروهی انسان‌های جامعه را ارج بگذارد. او همچنین مسؤولیت‌پذیری آگاهانه‌ی گوزن‌های تابلویش را برای آدم‌های جهانِ پیرامون نمونه می‌آورد تا شاید همگی مسؤولیت اجتماعی چنین زیستی را بپذیرند.

مزدک خواهان تقسیم عادلانۀ ثروت، زمین و منابع بود تا حسد، خشونت و ستم از میان برود. این اندیشه‌ها در میان فرودستان و حتا قباد (که می‌خواست قدرت اشراف را بشکند و محدود کند) هوادارای زیادی یافت. تعالیم مزدک منافع اشراف، زمین‌داران و موبدان زرتشتی را تهدید می‌کرد. به همین دلیل او را متهم کردند که نظم اجتماعی و دینی را بر هم می‌زند و بنیان خانواده و مالکیت را نابود و زنان را اشتراکی می‌کند. پس از آن‌که قباد به قدرت بازگشت، و به‌ویژه در زمان پسرش خسرو انوشیروان، سیاست حکومت تغییر کرد و تصمیم گرفتند مزدکیان را از میان بردارند و نابود کنند.

نابو با صورت روی یونجه خشکه ها دراز شد. بوی شاش اسطبل که به تنش مالیده میشد را حس کرد. پوست خاکستری براق و ولرم « لوهه»، آخرین اسب را بدون این که لمسش کند، حس کرد. نابو هیچ چیز حس نمیکرد. از وقت اصابت آخرین ضربه سم اسب به پیشانیش، انگار خوابیده بود. تنها همین را حس میکرد. حسی دوگانه، بوی نمناک اسطبل و همزمان وزوز حشرات نامرئی عرض اندام میکرد. چشم هاش رابازکرد و دوباره بست.

نامش مهم نبود.
نام‌ها، خیلی پیش‌تر از جانِ زنان، مصادره می‌شوند.
او در سرزمینی به دنیا آمد که دختر، پیش از حرف زدن، سکوت را می‌آموزد؛
جایی که آینه‌ها پوشانده می‌شوند،
انتخاب «گناه» است،
و اطاعت «فضیلت».

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

در کودک‌همسری، کودک از کودکی عبور نمی‌کند؛ از آن رانده می‌شود. با رسیدن به بلوغ جسمی، پیش از آن‌که ذهن، روان و جهان درونی‌اش آماده باشند، وارد پیوندی می‌شود که پیش از هر چیز، حق انتخاب را از او می‌گیرد. انتخاب همسر، ادامه تحصیل، استقلال، امنیت و حتی حق خیال‌پردازی. ازدواج پیش از ۱۸ سالگی، بر اساس کنوانسیون حقوق کودک ، نقض صریح حقوق بشر است، زیرا کودک را از حق انتخاب آزادانه، سلامت، آموزش و زندگی عاری از خشونت محروم می‌کند. با این حال، در ایران، این نقض نه پنهان، بلکه قانونی است.

متأسفانه برخی از ساختارهای قدرت در ایران هنوز مانند ۱۵۰۰ سال پیش می‌اندیشند و هویتِ جنسی را امری «اختیاری» یا «انحرافی» تلقی می‌کنند. چه جوان‌هایی که تنها به‌خاطر اعلامِ هویتِ واقعی‌شان مورد پیگرد قرار گرفتند و چه کسانی که به مرگ محکوم شدند؛ موارد متعددِ اعدام، قتل‌های موسوم به «ناموسی» و فشارهای خانوادگی و اجتماعی را می‌توان نام برد که گاه با سرپوشِ «خودکشی» گزارش می‌شود .

واقعیت آن است که خشونت مبتنی بر جنسیت، هم علت و هم معلول نابرابری جنسیتی است؛ ازاین‌رو مردان، به‌عنوان نیمی از جامعه، مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی در قبال مقابله با آن بر عهده دارند. این مسئولیت فراتر از محکومیت‌های کلامی است و مستلزم اقدامات بنیادینی چون بازنگری در الگوهای مردانگی، به چالش کشیدن هنجارهای خشونت‌زا، پرهیز از سکوت و هم‌دستی، پاسخ‌گو کردن همسالان و نهادها، و همبستگی آگاهانه با جنبش‌های فمینیستی است. مشارکت فعال مردان نقشی تعیین‌کننده در برچیدن ساختارهای مردسالارانه‌ای دارد که با عادی‌سازی خشونت، مانعی جدی در برابر تحقق برابری جنسیتی ایجاد می‌کنند.

آَرشیو زنان >>

بنا به گزارش سازمان حقوق بشر، در ایران تعداد اعدام‌ها در ۳۵ سال گذشته بی‌سابقه بوده است: طبق گزارش یک سازمان غیردولتی، رژیم تئوکراتیک ایران در سال گذشته میلادی ۱۵۰۰ نفر را اعدام کرده است. در عربستان سعودی نیز برای دومین سال پیاپی، رکورد جدیدی ثبت شد.
در عربستان سعودی نیز تعداد اعدام‌ها در سال ۲۰۲۵ رکورد جدیدی ثبت کرد. طبق شمارش خبرگزاری AFP بر اساس داده‌های مقامات سعودی، در سال گذشته میلادی ۳۵۶ نفر در این کشور اعدام شدند. از این تعداد، ۲۴۳ نفر صرفاً به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شدند.

اگرچه پدیده کریه و ضد انسانی قصاص و شلاق متعلق به قرون باستان و میانه میباشد، اما همچنان برای غارت و سرکوب در قرن ۲۱ مورد استفاده مستمر رژیم در برخورد با کارگران، زنان معترض، مخالفان سیاسی و مدنی، ملیت های تحت ستم و بویژه کرد و بلوچ و فقیران و به حاشیه راندگان قرار میگیرد. قوانین کیفری در ایران نه تنها برای اصلاح و بازتوانایی افراد تنظیم نشده، بلکه چرخه خشونت و تنفر و ناامیدی را در جامعه شدت میبخشد. تنها با برخوردی نقادانه به قوانین حاکم و قانون جزایی در ایران و با تنظیم قوانینی عاری از خشونت و تنبیه بر اساس احترام به حقوق تک تک ایرانیان، علیرغم عقاید و تعلقات سیاسی - مذهبی، جنسیت، ملیت و جایگاه اجتماعی- اقتصادی، توسط نمایندگان واقعی( نه رهبران و سازمانهای فرمایشی) مردم میتوان آزادی و عدالت اجتماعی را فراهم ساخت.

تحریم گوچا لردکیپانیدزه و اردنه‌بالسورن دامدین، در ظاهر واکنشی به رد درخواست اسرائیل برای توقف رسیدگی قضایی است. اما در لایه‌ای عمیق‌تر، این اقدام پیامی روشن دارد: در پرونده‌هایی که پای اسرائیل در میان است، حتی رأی قضات یک نهاد بین‌المللی نیز می‌تواند هزینه سیاسی داشته باشد. آمریکا با این تصمیم، رأی قضایی را نه به‌عنوان نتیجه یک روند مستقل حقوقی، بلکه به‌مثابه کنشی سیاسی تلقی کرده که باید مهار شود .

آَرشیو حقوق بشر >>

شهرداری تهران از سر ولنگاریِ ساختاری خود، هیچ برنامه‌ای برای مقابله‌ی با کلنی‌های موش در اختیار ندارد. حتا ساماندهی گربه‌های ولگرد شهر را هم به فراموشی سپرده است. از سویی خبرهای فراوانی شنیده می‌شود که نمونه‌هایی از موش‌های جدید نیز به حریم شهر تهران راه یافته‌اند. موش‌هایی که تا همین چند سال پیش هرگز در جغرافیای ایران مشاهده نشده‌اند. گفته می‌شود که این موش‌های جدید از راه جابه‌جایی کالاهای تجاری کشورهای دیگر به حریم ایران راه یافته‌اند. این گونه‌های جدید موش هم فضای عمومی شهر تهران را به جایی امن برای زاد و ولد خویش تبدیل نموده‌اند. اما شهرداری تهران هرگز گوشش به اخباری از این دست بدهکار نیست. چون مدیران ولایی آن موش‌ها را مزاحمی برای کارهای عوامانه‌ی خویش نمی‌بینند و آسیب‌های زیست محیطی آن را هم در جایی از فضای عمومی شهر به حساب نمی‌آورند.

آَرشیو اجتماعی >>

امروز بیش از هر موقع باید با همدلی، همدردی، همسویی و همبستگی گسترده، متحدانه همگرایی وسیع سراسری را در دل همایش‌های خیابانی، در برابر فاشیسم مذهبی جای داد و با نیروهای تمامیت‌خواهی که شعار «زن، زندگی، آزادی» را به شعارهای مختلف بدل ساخته‌اند تا بدیل قلابی خود را به جامعه تحمیل نمایند، به مقابله برخاست. نیروهای انقلابی و باورمند به مبارزات مستقل درون جامعه باید با تمام توان خویش در برابر هر نوع شعبده‌بازی و تقلای تقلبی بایستند و در تظاهرات‌ها و تجمعات مردمی، با سردادن شعارهای مطالباتی، به تبیین و تحلیل دقیق شرایط سیاسی برآیند و فرصت طالبان شیاد و دغل را از صحنه بیرون رانند و در دام نیروهای امنیتی و جعلیات آنان نیفتند.

مسئله دفاع و ترویج ماتریالیسم فلسفی و ماركسیسم، فقط یك جدال برای مقابله با افراطی ترین، توهین آمیزترین یا خطرناك ترین شكل های نفوذِ افسارگسیخته دین نیست. فراتر از این است كه صرفا با اتحاد ریشه دارِ نیروهای ارتجاعی سیاسی، شركت ها، پلیس، ارتش و سازمان های مذهبی مخالفت كنیم. این یك دفاع و ترویجِ علم است، یعنی دوچندان كردن رویكردهای علمی در حل مسئله و تصمیم گیری، و پذیرفتن این واقعیت كه جنبش ما اگر قرار است شانسی برای پیشرفت داشته باشد، باید روش های علمی را به كار بگیرد و به آن پایبند بماند، نه روش های اتوپیایی، چه برسد به اینكه شانسی برای پیروزی داشته باشد.

آَرشیو کارگری >>

۱۶ دسامبر دویست‌وپنجاهمین سالگرد تولد نویسنده‌ای است که ابتدا فقط در خفا و پنهانی می‌توانست بنویسد و بعدها به یکی از بزرگ‌ترین کلاسیک‌های ادبیات جهان بدل شد: جین آستن. این مجموعه شامل مقاله‌هایی است در نقد و بررسی آثار جین آستین که طی هفته گذشته در نشریات آلمانی‌زبان در رابطه با این سالگرد منتشر شده‌اند.
نویسنده‌ای که تنها ۴۱ سال زندگی کرد و دنیای ادبیات را با شش رمان، چند قطعه ناقص، آثار جوانی و مجموعه‌ای از نامه‌های شگفت‌انگیز و طنزآمیز به ارث گذاشت، اما احتمالاً تأثیر فرهنگی بیشتری نسبت به بسیاری از معاصرانش داشت. و هزاران نفر را وادار می‌کند امروز لباس‌های تاریخی «غرور و تعصب» بپوشند و جشنواره‌های بزرگی به افتخار او برگزار کنند. جین آستن بخشی از زیرساخت فرهنگی فعالی است که فراتر از آثارش گسترده است و هر ساله به نظر می‌رسد بزرگ‌تر می‌شود.

آَرشیو ويژه نامه >>

نیچه یک بدبین فرهنگی بود؛ سرشار از «نفرت عمیق از زمان حال، واقعیت و ایده‌های مدرن». خستگی تمدنی او با تحقیر زودآموخته‌اش نسبت به توده‌ها درهم تنیده بود؛ همان دوگانه‌های «یاران برتر» در برابر «رمهٔ پارس‌کننده»، «فرهنگ والا» در برابر «فرهنگ پست»، «اخلاق اربابان» در برابر «اخلاق بردگان». او در مخالفت با هر چیز دموکراتیک و برابری‌خواه نوشت، «بر خلاف تمام ‹ایده‌های مدرن› و پیشداوری‌های ذوق دموکراتیک». در معاشرت با دیگران ناگزیر بود «نقاب دانشوری‌ای» بزند «که واقعاً نداشت»، و درعین‌حال یقین داشت: «دانشجویان بسیار احمق‌اند، استادان حتی احمق‌تر!»

تغییر، الزام روند تکامل تاریخی می باشد. فرایندی که با عادات، سنن و ساختارهای ذهنی موروثی به چالش کشیده می شوند. عادت به کهنه، درک زمان را با مشکل توهمات ذهنی در آمیخته و زمینه را برای گرایشات ارتجاعی آماده می سازد. همراه با این عادات و ساختار ذهنی متوهم، مردم امروز ضمن در گیر بودن با بحران های عینی، با انباشت تجربه های تاریخی شکست نیز دست به گریبان می باشند. این بازنمایی ناکامی و شکست مداوم چپ چه واقعی و یا چه ساختگی،نوعی حافظه منفی جمعی را برقرار ساخته که هر گونه گام های برابری خواهانه و رهایی بخش را بی اعتبار نموده است. فرایندی که بسترهای برآمد جریان های ارتجاعی و راست افراطی را به عنوان تنها نیروهای موثر و ممکن به مردم تحمیل کرده است.

شگفت‌انگیزترین و تاکنون به‌طور قانع‌کننده‌ای توضیح‌داده‌نشده‌ترین پدیدهٔ این قدرت‌گیری خزنده اما هدفمند در آمریکا و جهان غرب، کم‌جرئتی جامعهٔ مدنی‌ای است که تا حد زیادی بی‌مقاومت شده؛ چه برسد به سازشکاری دانشجویان و استادانی که همین تازگی‌ها در محوطهٔ دانشگاه‌ها مقاومتِ نسبتاً بی‌هزینه علیه قدرتِ به‌اصطلاح استعمارگر اسرائیل را به اوج رسانده بودند و حالا در برابر اقتدارگرایی در حال افزایش داخلی سکوت اختیار کرده‌اند.
نه اینکه بخواهم ادعا کنم که ما خود می‌توانستیم رفتار متفاوتی داشته باشیم، اما با توجه به این وضعیت در آمریکا ، تا امروز هیچ نشانهٔ قانع‌کننده‌ای برای بازگشت از مسیر حرکت به سوی نظامی اجتماعی و سیاسیِ اقتدارگرایانه، اداره‌شده به شیوهٔ تکنوکراتیک و از نظر اقتصادی لیبرتِر، نمی‌بینم.

آَرشیو انديشه >>

شب یلدای ۱۳۵۵؛ با هدایت «سیروس نهاوندی» (اسب تراوای ساواک)، پرویز واعظ‌زاده مرجانی، رحیم تشکری، ماهرخ فیال، مینا رشیدی[رفیعی]، جلال دهقان، حسن زکی‌زاده، مسعود صارمی و محمدعلی پاریا، به رگبار بسته شدند

شاه به این مطلب پی برده بود که در طول بیست سال گذشته، کلیۀ اصلاحات پدرش - به علت قدرت یابی مجدد روحانیت – به هدر رفته است و به این نتیجه رسیده بود که تا زمانی که ملایان بر امور کشور نظارت دارند، هرگونه حرکت اصلاحی و تجدد خواهی در مملکت غیرممکن خواهد بود. علاوه برآن، اینک شاه در نظر داشت که (همانند پدرش) سر از قانون اساسی مشروطیت برتابد و اصلاحات را بطور « خود خواسته » به انجام برساند.شاید به اعتقاد شاه، در آن تاریخ بهترین فرصت برای انجام منظورش فراهم شده بود؛ مجالس قانون گذاری تعطیل بودند و بروجردی و کاشانی نیز چهره در خاک کشیده بودند.

پیشه‌وری یک نفر نیست! ما چند پیشه‌وری داریم. هیچ آدمی نیست که فقط یک آدم باشد. هیچ لجظه‌ای از زندگی آدم هم فقط آن لحظه نیست. تمام تاریخی که پشت سر اوست او را می‌سازد و آن آدم هم در لحظه معین چیز معینی است.

آَرشیو تاريخ >>

شب یلدای سال ۱۳۵۵ شبی خونین بود. ۴۹ سال پیش ساواک به رهبری پرویز ثابتی و با همدستی سیروس نهاوندی شب یلدای گروهی از مبارزان راه آزادی و عدالت اجتماعی را به خون کشید.
ساواک و سیروس نهاوندی با ترفند دامی گستراندند و بیش از ۲۰ تن از بهترین و صمیمی‌ترین یاران جنبش رهایی‌بخش مردم ایران را که به جان، علیه دیکتاتوری شاه مبارزه می‌کردند، به خانه‌‌ای به ظاهر برای برپایی یک جلسه سازمانی، کشاندند و آن‌گاه با رگبار مسلسل به رویشان آتش گشودند.  [نظرات 1]

آَرشیو گوناگون >>