တကယ္ကိုမေျပာခ်င္ပါဘူးဗ်ာ ဒါေပမယ့္ေပါ့ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းပြင့္ထြက္လာတယ္ . .
ေျပးလို႕မလြတ္ေတာ့မယ့္အတူတူ မင္းရပ္၀န္းဆီမွာပဲငါေသဆံုးလိုက္ေတာ့မယ္ ..ငါ့အ႐ိုးကိုေကာက္..သစ္ပင္လိုစိုက္ပါ .. ငါ့အေသြးသားကိုေရလိုေလာင္းပါ . .အဲ့သစ္ပင္ႀကီးရင့္လာတဲ့အခါ အဲ့အရိပ္မွာမင္းစိတ္႐ွိသလိုခိုလွံဳပါ.ေလတိုက္လာတဲ့အခါသစ္႐ြက္ေတြဆီကမင္းရဲ႕အမည္နာမကိုမင္းျပန္ႀကားရလိမ့္မယ္ . .အဲ့အခါက်ရင္လည္းမင္းမယံုမႀကည္မျဖစ္နဲ႕ .. အဲ့ဒါကအမွန္တကယ္ပဲ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ အဲ့သစ္ပင္ကငါ့အ႐ိုးငါ့အေသြးသားေတြနဲ႕႐ွင္သန္ေနတာမဟုတ္လား . .ေနာက္ၿပီးအဲ့သစ္ပင္ကမင္းအတြက္ခရမ္းေရာင္ပန္းေတြမင္းအတြက္ပြင့္ေပးလိမ့္မယ္..မင္းေမွ်ာ္လင့္စရာေတြ႐ွိလာတဲ့အခါဒီအပင္ေအာက္လာၿပီးခရမ္းေရာင္ပန္းေတြကိုႀကည့္ေပါ့ ..ခရမ္းေရာင္ကေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကိုအသက္သြင္းတယ္လို႕မင္းပဲေျပာခဲ့တယ္မဟုတ္လား. . တင္းထားတဲ့စိတ္ေတြေလ်ာ့ရၿပီကြာ .. ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကလည္းေန၀င္ၿပီမဟုတ္လား. . ေနမ၀င္ေအာင္ကမၻာဦးကတည္းကေခတ္အဆက္ဆက္လူေတြဘယ္သူကမ်ားတားႏိုင္ခဲ့လို႕လဲ. .ငါေနတဲ့ရပ္၀န္းမွာမိုးေတြလည္းမ႐ြာေလာက္ေတာ့ဘူးသံေယာဇဥ္က်႐ွံဳးခန္းမွာမင္းရဲ႕အမည္နာမေတြေတာ့ပ်ံ႕လြင္ေနေလရဲ႕ . . ။ ။
